Kimono dla iaido

Kimono dla iaido / iaijutsu – w co się ubrać?

Iaido to tradycyjna sztuką walki pochodząca z Japonii. Jej celem jest nauczenie się używania dwuręcznego miecza, zwanego kataną. Zadaniem praktyka iaido jest nauczenie się, jak błyskawicznie dobywać broń z pochwy i przeprowadzać skuteczny atak. Bitwa składa się z kilku letalnych uderzeń, po których miecze są skrywane z powrotem do pochwy. W pierwszych latach treningu używana jest specjalna miękka metalowa katana, zwana „mogito” lub „iaito”, a także drewniany mulaż – „bokkuto”. Ponadto iaido wymaga specjalnej odzieży.

Co należy kupić?

Jeśli dopiero zaczynasz próbować swoich sił w tej sztuce, zwykłe dresy będą wystarczające. W końcu sprzęt jest dość drogi, a na początku ćwiczenia będą proste. Wystarczy, że ubranie nie będzie ograniczać zbytnio ruchu.

Jednak później będziesz potrzebować pełnego kimono dla iaido, które składa się z takich przedmiotów:

  • iaidogi. Składa się z kurtki noszonej z wierzchu i nazywanej uwagi, lub kendogi czy shitagi, przeznaczonej dla iaido. Możesz także użyć dowolnej kurtki uszytej w formie kimono i przeznaczonej dla japońskich sztuk walki. Takie modele nazywają się judogi czy też karategi.
  • juban. Cienka bawełniana koszula. Zakłada się pod shitagi.
  • obi. Jest to specjalny pas przeznaczony do noszenia miecza używanego w iaido. Na początek możesz także kupić dowolny pas przeznaczony do japońskich sztuk walki.
  • hakama. Tradycyjne japońskie spodnie w formie spódnicy, noszone na obi.

Wymagane jest również specjalne obuwie:

  • tabi. Najlepiej używać właśnie takich specjalnie zaprojektowanych specjalnie dla sztuk walki.
  • Klapki jori. Odpowiednie są modele sportowe z miękkimi podeszwami.

Możesz ćwiczyć i bez butów, boso, ale jest to niepożądane. Jeśli chcesz zaoszczędzić pieniądze, poszukaj klubu, w którym na początku jest zapewniony strój klubowy. Po podjęciu decyzji, czy chcesz się dalej rozwijać w iaido, możesz kupić własne kimono dla iaido. To samo dotyczy katany.

Gdzie kupić?

Znaleźć kimono dla iaido w internecie można dość prosto. Jednak większość linków będzie prowadzić do sprzedawców z Chin. Ich zaletą jest jednak jedynie cena. Iaido jest sztuką bardzo elegancką, wysublimowaną i strój, w którym ćwiczysz, powinien to podkreślać. My polecamy oryginalne iaidogi z Japonii produkcji firmy Tozando. Link do działu iaido znajduje się tutaj. Udanych zakupów!

Iaido i jego zalety dla budoki

Iaido i jego korzyści dla praktyków różnych rodzajów sztuk walki

Jak wiadomo, wszystkie japońskie sztuki walki są nierozerwalnie związane z pewną filozofią i etyką. W praktyce iaido pierwszeństwo ma duchowe i moralne doskonalenie wojownika poprzez wykonywanie ćwiczeń z mieczem, aby był on stale gotowy do błyskawicznego ataku lub momentalnego odparcia napaści.

Czym jest ta japońska sztuka walki?

Hieroglify, które składają się na słowo „iaido” razem oznaczają „ścieżkę do harmonii”. Jednak termin ten bezpośrednio wraca do japońskiego zwrotu „tsune ani ite kyu ani avasu”, co tłumaczy się jako „bądź zawsze i wszędzie przygotowany na natychmiastowe reagowanie”.

Termin „iaido” zaczął być stosowany w latach 30. XX wieku, a wcześniej ta sztuka walki była nazywana iai- i batto-jutsu. Według niektórych źródeł, sztuka ta została stworzona przez mistrza Hayazizaki Dzinsuke Minamoto-no Shigenobu (1546-1621). Żył on w burzliwej erze ciągłych wojen wewnętrznych i konfliktów w Krainie Wschodzącego Słońca. Według innych źródeł, technika władania mieczem została opracowana w XIV wieku przez Iizasa Choisai Ienao. Iaido, przekazywane z pokolenia na pokolenie, przez kilka stuleci istnienia pozostawało praktycznie niezmienione u podstaw, pojawiły się jednak jego różne szkoły.

W iaido używany jest słynny samurajski miecz bojowy, zwany kataną. Jednak w przeciwieństwie do kendo, ta broń nie jest używana do spektakularnej szermierki, ale do błyskawicznego pokonania wroga jednym cięciem. Różni się też sama broń – w odróżnieniu od bambusowego kija w iaido używa się prawdziwego miecza (shinken – ostry, lub stępiony iaito). W tej sztuce walki nie stosuje się sprzętu ochronnego używanego w kendo – kamizelki, hełmu i rękawiczek.

W iaido musisz być w stanie, w razie niebezpieczeństwa, będąc w dowolnej pozycji, natychmiast dobyć ostrze z pochwy i atakować przeciwnika (siekąc lub dźgając) lub odeprzeć atak a następnie zneutralizować przeciwnika jednym lub kilkoma ruchami miecza.

Technik z tej sztuki walki składają się z czterech podstawowych elementów. Po pierwsze, wojownik, z dowolnej pozycji, bardzo szybko obnaża ostrze. Następnie błyskawicznie zadaje cios. Następnie wojownik szybko usuwa lub otrząsa krew z ostrza i wkłada go do pochwy. Wszystkie te działania i ruchy płynnie się ze sobą łączą, a poprzez trening są doprowadzane do pełnej doskonałości.

Dlaczego iaido jest przydatne dla fanów innych sztuk walki?

Pomimo pozornej prostoty, ta japońska sztuka walki wymaga od adeptów doskonałej formy fizycznej, elastyczności, siły i zręczności oraz ciągłego rozwijania tych cech. Iaido wymaga również najwyższego stopnia koncentracji umysłowej i mobilizacji, zaradności i absolutnego opanowania, zdolności do natychmiastowej reakcji i odparcia nieoczekiwanego ataku. Właśnie dlatego starożytne samurajskie sztuki są badane przez miłośników innych sztuk walki. Zdolność do natychmiastowego skoncentrowania się i wykorzystania wszystkich swoich umiejętności i męstwa w pojedynku z przeciwnikiem lub w dowolnym trudnym zadaniu jest konieczna tak dla współczesnego człowieka, jak i dla japońskiego wojownika z przeszłości.

W niektórych szkołach i stowarzyszeniach sztuk walki iaido jest praktykowane nie tylko jako oddzielna i samowystarczalna japońska sztuka walki, ale także w połączeniu z kobudo, jujitsu, aikido, judo, karate-do. Takie połączenie różnych technik umożliwia kształcenie doskonale i kompleksowo wyszkolonych wojowników nierzadko dając zrozumienie podstaw i korzeni tych szkół – wszystkie one mają korzenie w technice miecza.

Kenjutsu – cz. 1 pojawienie się i rozwój

Pojawienie się i rozwój kenjutsu – japońskiej sztuki walki

Dzisiaj cały świat darzy wielkim szacunkiem japońskie sztuki walki („budo”). Ich celem jest nie tylko zwycięstwo w pojedynkach, ale także ciągły rozwój duchowy i fizyczny oraz samodoskonalenie zaangażowanych w nie osób. W XX wieku wiele bardzo skutecznych sztuk walki pochodzących z Krainy Wschodzącego Słońca rozprzestrzeniło się na całym świecie i zyskało popularność, w szczególności kenjutsu, judo, karate, aikido, iaido.

Jak się rozwijało i dotarło do naszych czasów wysokie mistrzostwo fechtowania na japońskich mieczach?

Kenjutsu zaczęło się formować około dwunastu wieków temu wraz z pojawieniem się w japońskim społeczeństwie klasy wojowników – samurajów. W kenjutsu, w przeciwieństwie do kendo, priorytetem jest nie podążanie wysoką ścieżką („do”) i duchowa edukacja, ale umiejętności walki („jutsu”). Sztuka ta polega na umiejętnym, perfekcyjnym władaniu mieczem. Przez stulecia w Japonii wojownicy używali tradycyjnych mieczy samurajskich (daiso) – daito (długi) i shёto (krótki), które nazywane są odpowiednio „kataną” i „wakizashi”. Aby uniknąć kontuzji, podczas treningu kenjutsu stosuje się bokkeny – mularze miecza umiejętnie wykonane z litego i twardego drewna. Na zajęciach wykonywane są wielokrotnie zestawy ruchów – kata, które odtwarzają wszelakie sytuacje, które pojawiały się w bitwach.

Pierwsze pisemne wzmianki o tej sztuce walki w Japonii pochodzą z ok. 800 roku. Jednak w tym czasie głównym elementem broni samuraja był łuk ze strzałami. W ciągu kilku stuleci powstało wiele szkół szermierczych, których metody dla żołnierzy pieszych i jeźdźców zostały usystematyzowane do końca XII wieku. Po nauczeniu się, jak wytwarzać wysokiej jakości miecze, stały się one główną bronią wojowników. Liczba łuczników malała, a szermierka na ostrzach zaczęła się szybko rozwijać. Pierwsze szkoły kenjutsu powstały pod koniec XIV wieku. W erze ciągłych wojen domowych i konfliktów wewnętrznych w Japonii każdy wielki feudalny władca miał własne miejsce do treningów walki mieczem dla swoich wojowników i spadkobierców.

Średniowieczni wojownicy

Na przełomie XV – XVI wieku powstały cztery główne szkoły kenjutsu. Uczniowie byli szkoleni nie tylko we władaniu mieczem, ale także  halabardą, włócznią, tyczką, a także walki bez użycia broni. Podczas szkolenia używali sprzętu ochronnego opracowanego przez sensei’a Yamada Heizaemon Kotoku, a także synaja, miecza wykonanego z bambusa. Podczas turniejów można było używać ostrzy bojowych, zatrzymując je podczas uderzeń na niewielką odległość od ciała przeciwnika. Tak kenjutsu nabrało orientacji sportowej. Po tym, jak na początku XVII wieku doszłi do władzy szoguni z dynastii Tokugawa i ustanowili ścisły autorytarny reżim, który dał początek stabilności politycznej, kenjutsu zaczęło tracić na znaczeniu jako sztuka walki. Większość szkół używała go przede wszystkim jako środka edukacji duchowej i fizycznej.

kendo kendoka

Reformy Meiji

Po zniesieniu władzy szogunów w 1868 r. i na początku ery Meiji (reformy i szybka modernizacja Japonii) kenjutsu początkowo straciło na popularności. Aby zachować tę sztukę i dla własnego przetrwania, kilku sensei, prowadzonych przez Sakakibarę Kenkiti (1830 – 1894), zaczęli organizować publiczne walki na bambusowe miecze i pokazywali różne sztuczki, na przykład rozcinanie różnych przedmiotów. Te pokazy przyczyniły się do ożywienia w Japonii zainteresowania starożytną sztuką szermierki. Wkrótce w 1876 r. kenjutsu zostało uznane na poziomie oficjalnym za działalność niezbędną do wzmocnienia ducha narodu japońskiego i za przydatną formę wychowania fizycznego. Zaczęto uczyć policjanci i uczniów w szkołach. W 1912 r. zastosowano systematyzację kata, stosowanych w różnych szkołach (ich kompleks nazwano „Drogą Miecza Wielkiej Japońskiej Mocy”). W 1928 r. w Państwie Wschodzącego Słońca powstało ogólnokrajowe stowarzyszenie kendo.

Po zakończeniu II wojny światowej amerykańska administracja okupacyjna, walcząc z duchem samuraja, zakazała kenjutsu. Jednak ta starożytna sztuka walki na początku lat 50. została odnowiona w wersji sportowej. Niedługo potem rozpoczęła się jego ekspansja na całym świecie. Obecnie w Japonii kendo i kenjutsu są przedmiotami fakultatywnymi w wielu szkołach średnich, a kluby tej sztuki znajdują się w prawie wszystkich szkołach wyższych.

O-Ganseki Kan Porando

W naszej szkole studiujemy dwa style kenjutsu – Muso Jikiden Eishin Ryu i Niden Ryu. Oba style mają ponad pięć stuleci tradycji i wywodzą się z pól bojów Epoki Wojujących Księstw. Nasza kadra zdobywała mistrzowskie szlify bezpośrednio u Soke (naczelników szkół) obu styli w Tokio i Kamakurze i jako jedyna w Polsce ma prawo przeprowadzać atestacje z japońskimi dyplomami obu szkół. Zapraszamy was do spróbowania swoich sił w japońskiej szermierce podczas próbnego treningu. Aby się zapisać wystarczy wypełnić poniższy formularz. Do zobaczenia w naszym dojo!